Zooo daar zit ik dan, in het guesthouse van de kerk in het zeer christelijke Ekwendeni, een klein dorpje in het noorden van Malawi. Pas een paar dagen onderweg, maar het voelt als veel langer…Alweer zoveel avonturen beleefd!!

Voor mijn vertrek op 2 januari had ik een wat rommelige aanloop met kerst en oud en nieuw, wat resulteerde in op 1 januari aardig brak inpakken en de laatste restjes van mijn kamer klaar voor de onderhuur te maken. Hulde aan mijn huisgenootje Iris en mijn ouders die mijn laatste zooi wilden opruimen!!

Daarnaast was ik de afgelopen week toch wel aardig zenuwachtig voor vertrek, maar gelukkig sloeg het gevoel om naar leuke spanning zodra ik voorbij douane was en weer in oude vertrouwde reisomgeving. Ik was zelfs zo relaxed dat ik uiteindelijk nog heb moeten rennen naar de gate ( die wel echt super ver weg was!!).

De reis van Amsterdam-London-Johannesburg-Lilongwe verliep toen eigenlijk heel voorspoedig, met als hoogtepunt een erg luxe vliegtuig van British airways naar Johannesburg. Enorm veel beenruimte, echte servetten met servetringen, mega hippe koptelefoons (jaja bijna a la bose).. Zowel de franse vrouw naast mij als ik hadden nog nooit zoveel luxe aan boord gehad en genoten enorm!!

Aangekomen op  het vliegveld in Lilongwe had ik van tevoren al gehoord dat er geen bus was richting de stad, alleen overgeprijsde taxis… Daarom aan de praat gekomen met een groepje nieuw zeelandse meisjes die vrijwilligerswerk gingen doen en naar hetzelfde hostel zouden als dat ik wilde… Zij werden opgehaaald door de organisatie, en ik mocht gelukkig met hen mee liften! Hoe makkelijk gaat dat toch altijd weer als je op reis bent…Onderweg waren deze meiden vol verbazing over bijvoorbeeld wat iedereen toch doet die zo langs de weg zit te zitten..Heel leuk om dat soort dingen weer even door een ‘eerste keer’- bril te zien, die verbazing vergeet je zo snel weer..

In het vliegtuig verder aan de praat gekomen met een belgische jongen, die ook naar hetzelfde hostel bleek te gaan en een tweepersoonskamer had geboekt en betaald. Mocht  ik gratis bij hem op de kamer! (gelukkig wel een twin..)  Hoeveel mazzel kun je hebben op een dag..

Aangezien mijn bus naar Mzuzu pas de volgende ochtend zou vertrekken, zijn de belgische jongen en ik in de middag een beetje de stad gaan verkennen en op zoek gegaan naar praktische dingen als een simkaart, water en een beetje degelijk hapje eten. In de stad zelf was niet echt veel te beleven, maar het was mooi om alle vertrouwde dingen weer te zien: Vrouwen met kangas (traditionele doeken) en schattige babys op hun rug, kinderen die in afgedankte shirtjes en blote voeten langs slenteren, mannen die hand in hand lopen zonder gay te zijn, lekker achterop een fietstaxi de berg af sjezen, een glimlach op mensen hun gezicht toveren door ‘moni’ (hallo) te zeggen etc. Maar ook TIA (this is Africa) zeggen als het een halfuur duurt tussen het betalen en het krijgen van je net nieuw aangeschafte telefoon..( Er moest een sleutel worden gehaald, maar tussendoor stond de man 5 meter verderop uigebreid te kletsen…hmmm)

De bus naar naar Mzuzu bleek nog een hele onderneming: Eerst moest ik vroeg naar het station om een kaartje te kopen, wat pas vanaf 11 bleek te kunnen. Ik kon wel op een wachtlijst, waarvoor ik om 10 uur kon bellen of ik idd een ticket had bemachtigd. Weer terug naar het hostel gegaan en van daaruit gaan bellen: Na 20 keer nam er eindelijk iemand op die niet met zekerheid kon zeggen of ik nou een ticket had of niet. Dus maar gewoon op goed geluk naar het station ( wel lekker achterop de fietstaxi met grote rugzak en al:p), en inderdaad gelukkig een ticket kunnen bemachtigen!! Nadat de bus een uur te laat kwam, was het dringen geblazen, het was namelijk free seeting. Nog net een plekje kunnen bemachtigen en we waren onderweg.. pfff 

Op zondag kennis gemaakt met Anneke, de nederlandse Tropenarts hier, en haar gezin. Ook is er een nederlands meisje dat de kinderen nederlandse les geeft, dus zo zaten we de hele zondag lekker nederlands te kletsen en taart te eten!!

Gisteren mijn eerste dagje in het ziekenhuis gehad, wat weer even wennen is zoals elk nieuw co-schap. Het ziekenhuis was toch weer wat primitiever dan wat ik in Kenia gewend was, voornamelijk dat we nauwelijks laboratorium aanvragen kunnen doen!! De kinderafdeling is ook iets kleiner, waardoor het niet al te druk is en ik ook een deel van de dag met Anneke meeloop op de Male en Female ward, en ook de kraamafdeling… Vandaag liep ik toevallig langs en bleek een vrouw op het punt van bevallen te staan. Ik werd door de nurse bijna de kamer ingeduwd, en tien minuten later lag er een  schattig babytje te huilen!!

Dit was even een eerste impressie, afhankelijk of ik binnenkort weer internet heb meer!!

Liefs

Review

Het einde van 2013 nadert, Luc is deze week in – of all places – Chandler, dus dit lijkt me een mooi begin voor het laatste hoofdstuk van dit boek. Want dat wordt het. De mooie zomer is voorbij en de kerstboom staat. We zitten alweer aardig in het Nederlandse ritme en de kinderen hebben prima rapporten op school. Simon heeft inmiddels zijn zwemdiploma A op zak en Victor is bijna zover om aan ‘bandje brons’ te beginnen: de voorbereiding op diploma A. Ze hebben hun draai redelijk gevonden. Met regelmaat proberen we de kinderen te laten vertellen wat ze zich nog kunnen herinneren, en sommige dingen zijn helaas al weggezakt. Heel begrijpelijk, aangezien ze net drie en net vijf jaar waren toen we in Arizona arriveerden.

Foto’s bieden vaak een goed geheugensteuntje maar we moeten ons erbij neerleggen dat ze dingen zullen vergeten, hoe jammer ook! Ze hebben het nog wel regelmatig over klasgenootjes en school, of over andere dagelijkse dingetjes, en zouden het liefst twee werelden verenigd zien. “Het was daar leuk, maar hier ook”. En zo simpel kan het zijn in een kinderhoofdje (gelukkig maar).

Het Engels spreken zijn ze nog niet verleerd, hoewel ze dat niet vaak meer doen. Simon kan nog prima lezen in het Engels en heeft een fantastische uitspraak. Victor kan goed Nederlands lezen en als hij z’n best doet kan ook hij de Engelse woorden uitspreken. De klanken van de letters zitten toch ergens in z’n koppie opgeslagen. We laten ze films in het Engels zien en hopen maar dat het zo een beetje blijft hangen, ergens in een hersencel.. Simon z’n spreekbeurt volgende week gaat – hoe kan het ook anders –  over Arizona.

Het is af en toe heel onwerkelijk dat het allemaal echt gebeurd is, maar we zijn blij dat we het er allemaal goed vanaf hebben gebracht. We zijn toch maar weer mooi thuisgekomen in een warm bad en bed. We hebben door deze ervaring wel een beetje een andere kijk gekregen op bepaalde zaken. Ik kan me bijvoorbeeld soms storen aan onbehulpzame of botte medewerkers in winkels en ben nog steeds van mening dat die lui een hoop zouden kunnen leren van de vriendelijkheid en hulpvaardigheid van Amerikaans winkelpersoneel. Datzelfde geldt voor sommige klanten. Maar het zakt wel. Ik word al wat milder ;-). Ik word gelukkig regelmatig ook blij verrast door juist hele vriendelijke en behulpzame mensen :-). Uiteraard is men in de VS ook niet heilig; ik heb begrepen dat er op school in Amerika onlangs een bijeenkomst is geweest waar ouders die probeerden hun ongenoegen te uiten, werden verzocht de zaal te verlaten. Weinig ruimte voor kritiek of discussie zo te horen. Duidelijk – rechtdoorzee – communiceren is niet hun sterkste kant. De buitenkant is belangrijk en men is bang de vingers te branden of te worden aangeklaagd. Ik generaliseer natuurlijk wel nu, en ach, het zijn maar wat voorbeeldjes. Het is moeilijk uit te leggen hoe het voelt.

Wij hebben het liefst ‘the best from both worlds’, en dan kan niet. We hebben er een hele hoop van geleerd en het was een geweldige ervaring. Het ontbreken van familie en vrienden is de grootste concessie geweest, maar daarentegen hebben we een hoop quality-time als gezin gehad. Niets hoeft en alles mag.

Tamelijk zorgeloos leven en elke dag mooi weer! We hebben ervan genoten, en we zijn trots op Simon en Victor dat ze al die tijd moeiteloos zijn meegegaan in ons avontuur. Dit boek draag ik dan ook aan hen op, maar ook aan Luc. Dankzij jou hebben we dit kunnen meemaken. Jij hebt ooit geroepen dat je je gezin wel eens mee zou willen nemen naar een ver oord.. ;-). En zo geschiedde…
Ik hoop dat het een fijn naslagwerk zal zijn en alle herinneringen een beetje warm houdt. Rest mij nog alle trouwe lezers te bedanken voor hun interesse en leuke en lieve berichtjes. Ik mis jullie nu al! ;-).

Bedankt.
En een fantastisch inspirerend, gelukkig en gezond 2014 toegewenst!

Resi

December 2013

test

So, it’s been forever. Genoeg te vertellen, maar waar te beginnen. De meesten van jullie weten wel wat er allemaal gebeurd is de afgelopen maanden. Voor diegenen die het niet weten, zal ik een kort overzichtje geven.

Horrible scams
Nadat we Talwood hadden verlaten zijn we gaan reizen langs de East Coast van Australië. Eenmaal in Cairns belandt, was het geld eigenlijk wel op en moesten we dus weer gaan werken. Jammer genoeg is het toch niet zo heel makkelijk om in Australië werk te vinden als backpacker. Ten eerste zijn er veel, heel veel, backpackers die willen werken. En daarbij komt ook nog dat in de sector waarin wij werk zochten, farmwork, veel oplichting voorkomt. Dat is ons bijna overkomen, een organisatie, genaamd Harvest Hoppers, kon ons wel farmwork garanderen, zo lang we ze eerst een bepaald bedrag betaalden. Daarbij kwamen ook nog andere hoge kosten voor onder meer de accommodatie en het loon was teleurstellend laag. Na wat spitwerk op internet kwamen we erachter dat Harvest Hoppers een scam is en wat waren wij blij dat we daar niet zijn in getrapt!

Op één van de vele strandjes die we onderweg tijdens het reizen tegenkomen.

Veel stops onderweg. Dit is op een uitkijkpunt ergens in Queensland.

Onze prachtige camping in Wonga Beach, een plaatsje net boven Cairns.

Zoeken, zoeken en nog eens zoeken
Na een tijdje te hebben rondgehangen in Cairns, steeds opzoek naar werk, besloten we weer af te dalen richting Brisbane. We dachten dat we in die area een betere kans hadden op werk. We hebben ongeveer halverwege Brisbane en Cairns een tijdje ons gesetteld om zo nog alle kanten op te kunnen. Daardoor kwamen we terecht in de town of Mackay. En wat hebben we een hekel gekregen aan Mackay. Het is een erg industriële stad, die niet veel moois te bieden heeft. Wij hebben daar ondertussen alle campings gezien en de MacDonalds kennen we van binnen en buiten. Want, helaas is free wifi niet zo’n heel groot concern voor Australië. Eigenlijk alleen bij de Macca’s (MacDonalds) heb je free wifi. Dus iedere dag zaten wij weer trouw in de MacDonalds aan een dertig cent ijsje, opzoek naar nieuwe banen.

Just cruisin’ around.

Waarschuwing voor krokodillen bij het Daintree Rainforest. Wat trouwens het oudste regenwoud ter wereld is. Beautiful!

Giftige slangen en spinnen op het land. Maar, ook in het water ben je hier niet veilig.

Charters Towers
Uiteindelijk na een aantal weken zoeken vonden we werk. Niet precies wat we zochten, maar het was ten minste iets. We mochten als barmaids aan de slag in Charters Towers, een oud mijnstadje. Vol goede hoop vertrokken we richting weer een nieuwe stad, nog steeds in Queensland overigens. Eenmaal daar aangekomen was de job toch niet precies wat we hadden verwacht. Na één dag daar gewerkt te hebben wisten we dat het helemaal niets zou worden. Naast een respectloze behandeling, waren de eigenaren gewoon klaar met het pubwerk. Ze zouden nog maar een aantal weken de eigenaren zijn van die pub en dan gingen ze rentenieren. Dus nee, dat was echt tien keer niks. Wederom konden Karina en ik opzoek naar ander werk. En nu wisten we het echt zeker, het moet farmwork worden.

De pub in Charters Towers is een Ierse pub.

Het oude goudmijn stadje Charters Towers staat vol koloniale gebouwen.

Home sweet home
Maar daar kwam toch eindelijk een lichtpuntje, we gingen terug naar Talwood. Niet om te werken, maar gewoon om iedereen weer even te zien. Even bijkomen van alle teleurstellingen qua banen. En wat werden we warm onthaald. We besloten het als verrassing te houden dat we terug kwamen in Talwood. Dus toen we daar opeens stonden kregen we gigantische knuffels van Bill en Donna en alle andere locals. We mochten zelfs in het huis van Leon verblijven terwijl hij weg was naar een paardenshow. Dat hebben we dan ook met beide handen aangegrepen en vanuit daar hebben we een aantal leuke dingen gedaan. Zo zijn we bij Rob en Sam wezen paardrijden en zijn we met Bungie, Morro en Amanda naar de Nindigully Pub geweest. En natuurlijk zijn we wezen drinken in de Talwood pub. We hebben twee goede ouderwetse vrijdagavonden daar meegemaakt. Maar daarna moesten we toch echt weer verder en ja, we hadden eindelijk weer een baan te pakken.

A good fun night in Talwood. Dit was tijdens de footy-game Queensland against New South Wales. Karina en ik hielpen die avond mee achter de bar met de nieuwe barmeiden Amy en Keira.

Bij het huis van Leon kwam ook een hond. Een hele lieve hond en die hond moest ook eten. Dus met het karretje van Bill en Donna, dat gebruikt wordt voor alle alcohol, haalden wij een zak hondenvoer op in de store.

Het paardrijden. Wat een ervaring. Via een stoeltje op een gigantisch paard klimmen. Met pijn en moeite is het me gelukt. Ik ben er zelfs niet vanaf gevallen.

All ready to go out for our last night in Talwood!

Pine cones
Nu gingen we op weg naar Tin Can Bay, daar hadden we een pine cone collecting job. Collecting pine cones? Ik hoor het je al zeggen. In het Nederlands: dennenappels rapen. Niet heel bijzonder, gewoon dom werk voor een goed loon. We krijgen 22 dollar voor een bag gevuld met pine cones en de supervisor Bob eist van ons dat we 4 zakken per dag vullen. Dus wij dachten dan kunnen we er misschien wel 5 vullen. Dat was iets te hoopvol gedacht. Want ook deze job ging niet van een leien dakje. Eerst konden we niet aan het werk omdat het had geregend en volgens Bob moeten de pine cones 3 dagen drogen, anders zijn ze te nat.

Onze pine cone pick hesjes.

Na een goeie week wachten konden we dan toch eindelijk aan de slag. We kregen een high-viz vest, een gele bouwvakkers helm en handschoenen. Met die attributen waren we ready om pine cones te collecten. Vol goede moed gingen we aan de slag. Maar wat een hel waren de eerste dagen. Gigantische rugpijn, maar dat was nog niet het ergste. Het ergste was toch wel de spierpijn. Pijn in spieren waarvan ik nog nooit geweten had dat ik daar pijn kon hebben. Maar bikkels waren we, want de volgende dag en de dag daarna stonden we gewoon weer paraat. Van ’s ochtends een uur of acht tot ’s middags een uur of twee stonden wij in het bos, in de brandende zon, onze buckets en bags met pine cones te vullen.

Het hele tenue.

Het was geen leuk werk en ik had er erg veel moeite mee om gefocust te blijven en te sticken tot deze job. Maar het geld dat we zouden verdienen maakte het allemaal wel wat makkelijker. Karina en ik hadden het erover gehad en we besloten te blijven. Volgens Bob zou het ook allemaal beter worden als het dry season eenmaal hier was. Maar opeens, out of the blue, was er een klein probleempje in het bos. Zoals gewoonlijk gingen we weer vroeg van start, maar op deze ochtend voelde ik iets prikken in mijn boot. Nu dacht ik hier niet veel van. En ben ik dus gewoon doorgegaan met werken. Maar na een aantal minuten werd ik niet goed. Het voelde alsof ik ieder moment kon flauwvallen.

De buckets die we moesten vullen.

Daarna werd het van kwaad tot erger. Steeds vreemdere symptomen kwamen tot uiting. Het ging zelfs zo ver dat ik totaal geen gevoel meer had in mijn linkerhand. Op dat moment waren we alleen in het bos met onze collega’s: Stephanie en Aaron een mixed-couple. Zij komt uit Nieuw-Zeeland en hij uit Engeland. Bob was nergens te bekennen en die konden we ook niet mobiel bereiken. Karina is daarom maar al bellend richting de grote weg gaan lopen. Na een tijdje kwam ze terug en had ze Bob aan de lijn gehad. Hij belde gelijk een ambulance en eindelijk na een halfuur was daar de medical help. Ik werd in de ambulance naar het ziekenhuis in Gympie vervoerd.

En de bags die uiteindelijk door de buckets daarin te legen gevuld moesten worden.

Eenmaal daar aangekomen werd ik onderzocht en de arts dacht dat het een spinnenbeet kon zijn, maar het zou volgens hem ook heel goed wat anders geweest kunnen zijn. Ik mocht naar huis, maar als er iets veranderde binnen 24 uur moest ik gelijk weer een ambulance bellen. Niet heel gerust gingen Karina en ik dus terug naar Tin Cin Bay in Bob z’n auto. Daarna ben ik niet meer gaan werken in het pine cone bos. Karina en ik hebben het erover gehad en we besloten ieder een eigen kant op te gaan. Zij in Tin Can Bay en ik who knows where.

Eindelijk
Na lang zoeken vond ik dan toch eindelijk een nieuwe baan. Wederom in een heel klein stadje in een pub. Dit keer werd het Jambin, een dorp waar ongeveer 45 mensen wonen. De grootste nabije town, ‘Rocky’ Rockhampton, ligt op zo’n 1,5 uur rijden. En alle huizen, inclusief de pub, liggen aan de Burnett Highway. Na zo’n 7 uur rijden vanuit Tin Can Bay kwam ik eindelijk aan in Jambin. Daar ontmoette ik de eigenaren Peter en Sue en hun drie kinderen Jaimie (17), Ernie (15) en Nicole (13). Na al mijn spullen naar mijn kamer te hebben gebracht kon ik gelijk aan de slag.

De Jambin Pub.

In de weken dat ik daar heb gewerkt, in totaal zes, heb ik een leuke tijd gehad. Lieve mensen ontmoet, goeie party’s gehad en vooral veel gewerkt. Soms zaten er dagen tussen waarop ik 15 uur lang achter de bar stond. Ook heb ik op een quad gereden in de achtertuin van een aantal jongens, heb ik een koolmijn gezien en heb ik de Australian way of driving geervaart. Dat wil zeggen ik heb alcohol drinkend op een backroad gereden met Apollo. Volgens Jacko, één van de locals in Jambin, is dat iets wat iedere ‘bush’ Australiër doet.

In de truck van Shorty, één van de locals, ben ik mee wezen grain harvesten.

Uit een grote cilo komt het graan in de truck terecht.

Daarnaast waren er ook minder leuke kanten, zo is mijn baas Peter een, hoe zal ik het netjes zeggen, niet zo’n aardige man. Een heel dominant type die altijd zijn zin moet hebben. Hij heeft het dan ook voor elkaar gekregen dat iedereen met hem mee lult. Allemaal zeggen ze ‘ja’ en ‘amen’ tegen hem. Maar dan heb je aan mij toch echt een verkeerde. Als ik het er niet mee eens ben, zal ik dat ook laten blijken. Kennelijk kon meneer dat niet uitstaan en vertelde Sue aan het nieuwe meisje Helen, zij kwam een week voordat ik wegging uit Jambin, dat Peter mij totaal niet mag. Hoe kinderachtig is dat? En als tip gaf Sue aan Helen dat Peter een nukkige man is die ze maar beter te vriend kan houden. En hoe moet ze dat doen? Volgens Sue kan ze hem maar beter altijd gelijk geven.

Tijdens mijn verblijf was er een camp draft. Daarbij moeten mannen en vrouwen op paarden een cattle animal om een aantal paaltjes zien te leiden en daar krijgen ze dan punten voor.

Ik ben dan ook een aantal dagen eerder weggegaan dan geplant. Drie avonden op een rij vond Peter het namelijk nodig om mij uit te kafferen in front off de hele bar. Zo gaf ik hem bijvoorbeeld het verkeerde drankje, wat overigens niet zo was, en moest ik mijn excuses aanbieden. Wat ik niet heb gedaan omdat ik niets verkeerds had gedaan. Daarna had ik het ijs voor in de glazen niet klein genoeg geslagen. En uiteindelijk, op mijn laatste avond, wilde iemand een fles rum kopen en wist hij de prijs niet. Hij dacht dat het 50 dollar was en ik dacht dat het 55 dollar was. Dus ik check de prijzenlijst en wat blijkt, ik had gelijk. Maar hij verkocht de fles toch voor 50 dollar, zo was ik de boeman en hij de goeie publican die voor een vriendenprijsje een fles rum verkocht.

Ik aan het werk in de bar.

Ik was er zo klaar mee met dat soort streken dat ik per direct ben opgestapt. Naast het geschreeuw van hem als je, volgens hem, iets verkeerds had gedaan en het onterecht beschuldigd worden van iets was ik fed up. Ik was done, ik wilde geen minuut langer voor deze vent werken. Die 3 dagen die ik eigenlijk nog zou moeten werken, konden me gestolen worden. Ik had van de meeste mensen waarmee ik goed contact had al afscheid genomen, dus ik was wel ready to go. En dan zouden Karina en ik na zes weken eindelijk weer herenigd worden!

Samen met het nieuwe meisje Helen.

Tin Can Bay
Ik ben nu dus weer terug in Tin Can Bay. Vandaag, maandag 14 oktober, vertrekken we om te gaan reizen. Eerste stop wordt Brisbane voor een paar broodnodige shopmomenten, daarna hoogstwaarschijnlijk Goondiwindi voor een fijne stapavond en dan droppen we nog even by in Talwood voor een good ol’ Friday night. After that, it is where ever the road will take us. Maar we hebben een plan, de bedoeling is om eerst af te zakken, zodat we de Great Ocean Road kunnen rijden. Daarna gaan we South Australia in, dan Western Australia om uiteindelijk Northern Territory te bezoeken en dan weer terug te komen in Queensland waar we onze laatste maand in Talwood door gaan brengen.

That’s it voor nu. Ik spreek jullie later.
Veel liefs, Deborah